Unha semana en Anceu
Case todas as semanas aquí teñen unha forma. Non un horario —ninguén che dá un— senón un ritmo no que a casa se acomoda e que quen chega colle nun par de días.
Un martes pola mañá, máis ou menos.
As mañás son para traballar
As salas de coworking énchense cedo e quedan en silencio. Cadeiras ergonómicas, mesas elevables e fibra simétrica de 1 Gbps, que importa máis do que parece cando o teu traballo depende de que non caia unha chamada. Case todo o mundo aquí traballa en remoto a xornada completa ou leva o seu propio proxecto.
O silencio é unha convención, non unha norma. As chamadas fanse nas dúas salas dedicadas, para que as salas compartidas sigan sendo traballables.
Tres ceas á semana
Cociñamos e ceamos xuntos os luns, mércores e venres, a partir das 20:00. Os colivers repártense en tres grupos, e cada grupo encárgase de cociñar e recoller. Con tres ceas á semana, iso significa que cociñas unha vez e non te volve tocar ata a semana seguinte.
A xente adoita quedar na mesa ata as once. Podes marchar cando queiras, e podes saltar unha cea, aínda que case ninguén o fai dúas veces.
O venres é a cea de aproveitamento: o que quedou da semana, cociñado a propósito. Comezou como unha forma de tirar menos comida e converteuse na cea da que máis se fala.
As tardes e a luz
En Galicia as tardes son longas case todo o ano. A xente pasea, báñase no río, traballa fóra cando o tempo o permite ou conduce trinta minutos ata a praia máis próxima, en Redondela. Hai semanas nas que alguén organiza algo —un obradoiro, unha charla, unha ruta— e semanas nas que non organiza nada ninguén, e tamén está ben.
O que unha semana non é
Non é un retiro e non é un hotel. Ninguén te entretén e ninguén recolle por ti. O que hai é unha casa chea de xente facendo traballo serio nun sitio que o pon máis fácil, e unha mesa tres noites á semana onde te enteras do que está construíndo o resto.
Se iso che soa ben, cóntanos máis ou menos cando che gustaría vir.
Ver tamén: Comer xuntos